Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Τρεις μεταξύ των υποψηφίων για το Άλμπουμ της Χρονιάς

Εξετάζοντας τις υποψηφιότητες των Βραβείων Grammy 2020

Έφτασε και φέτος η ώρα των ανακοινώσεων των υποψηφιοτήτων για τα βραβεία Grammy – λίγο νωρίτερα σε σύγκριση με τα προηγούμενα χρόνια, μιας και η φετινή απονομή θα είναι λίγες βδομάδες νωρίτερα, στα τέλη του Ιανουαρίου.

 

Οι φετινές υποψηφιότητες είχαν αρκετές πρωτιές, αλλά σίγουρα και αρκετά που τα περιμέναμε. Η Lizzo (με 8 υποψηφιότητες – τις περισσότερες για φέτος) ήταν προφανώς αναμενόμενο να βρίσκεται στη λίστα, χάρη στην απίστευτα μεγάλη επιτυχία που γνώρισε φέτος. Περίπου το ίδιο ισχύει και για την Billie Eilish με το πρώτο της άλμπουμ να κυβερνά τα φετινά τσαρτς, η οποία έγινε και η νεότερη καλλιτέχνιδα που είναι υποψήφια σε όλες τις βασικές κατηγορίες. Η Ariana Grande ήταν ακόμα μία καλλιτέχνιδα που αναμενόταν να βρίσκεται στη λίστα, χάρη και στο δικό της άλμπουμ που έγινε και το πιο πετυχημένο της.

 

Από κει κι έπειτα τα πράγματα δεν είναι και τόσο ξεκάθαρα. Ο Lil Nas X, το φετινό φαινόμενο που με την τεράστια επιτυχία του Old Town Road έσπασε το ρεκόρ για τις περισσότερες εβδομάδες στην κορυφή των αμερικανικών τσαρτς, είναι κι αυτός υποψήφιος. Το πρώτο άλμπουμ του με τίτλο 7 είναι υποψήφιο για Άλμπουμ της Χρονιάς χωρίς όμως να υπάρχει ιδιαίτερος λόγος για αυτό. Δε θέλω να επισκιάσω την επιτυχία που όντως κατάφερε να κερδίσει με τη συγκεκριμένη κυκλοφορία, αλλά μου έκανε εντύπωση το γεγονός της υποψηφιότητάς του, μιας και μιλάμε για ένα άλμπουμ χωρίς ιδιαίτερες φιλοδοξίες, με μερικά πραγματικά κακά τραγούδια, αρκετά μέτρια παραγωγή και σχεδόν καθόλου πρωτότυπη τραγουδοποιία.

 

Το γεγονός, λοιπόν, των 6 υποψηφιοτήτων του Lil Nas X (συμπεριλαμβανόμενου και του Καλύτερου Πρωτοεμφανιζόμενου Καλλιτέχνη) μπορώ να το αποδώσω στην καταφανή προσπάθεια της Ακαδημίας να στρέψει τα βλέμματα του κοινού σχεδόν αποκλειστικά σε νέους και νεαρούς καλλιτέχνες. Η όλη αυτή πρακτική ξεκίνησε περίπου το 2014, όταν έδωσαν υποψηφιότητες αλλά και βραβεία στην τότε πρωτοεμφανιζόμενη καλλιτέχνι Lorde, ενώ ένα χρόνο πριν αυτή βρισκόταν στην πλήρη αφάνεια. Κάτι παρόμοιο επιχειρείται και φέτος με τη Billie Eilish να παίρνει ξεκάθαρα της θέση της Lorde και με άλλους καλλιτέχνες να ακολουθούν κατά πόδας. Ίσως γι’αυτό δεν έδωσαν αρκετές υποψηφιότητες φέτος στην Taylor Swift, υποδηλώνοντας πως πρέπει να κάνει κάτι αρκετά εντυπωσιακό, για να αναγνωριστεί τουλάχιστον στις βασικές κατηγορίες.

 

Αυτός ως ένα βαθμό ήταν και ο λόγος που οδήγησε σε αρκετά δυσμενή σχόλια και παράπονα για τα εν λόγω βραβεία, κατηγορώντας τα για ηλικιακή διάκριση, επειδή ο Bruce Springsteen, η Madonna και η Sheryl Crow δεν απέσπασαν καμία υποψηφιότητα για τις πρόσφατες δισκογραφικές δουλειές τους. Ίσως τα συγκεκριμένα άλμπουμ (ή μόνο τα δύο από τα τρία, αν εξαιρέσουμε το σχετικά μέτριο άλμπουμ της Madonna) πριν μερικές δεκαετίες να ήταν υποψήφια για το Άλμπουμ της Χρονιάς.

 

Βέβαια, ως σημείωση, να αναφέρω πως φέτος η περίοδος που οι καλλιτέχνες θα μπορούσαν να υποβάλλουν τις δουλειές τους ήταν 11 μήνες και όχι 12 όπως συνηθίζεται. Αυτό οφείλεται, όπως ανέφερα εξαρχής, στη μετακίνηση της απονομής τον Ιανουάριο. Οπότε, όσοι καλλιτέχνες (όπως ο Post Malone) κυκλοφόρησαν άλμπουμ αυτό το Σεπτέμβριο ακυρώθηκαν αυτόματα, τουλάχιστον για την απονομή του 2020.

 

Ας επιστρέψουμε όμως στα της ηλικίας, για να δούμε ποιοι ήταν οι μεγαλύτεροι σε ηλικία καλλιτέχνες στις βασικές κατηγορίες. Ο Bon Iver, δηλαδή ο Justin Vernon με το πρότζεκτ του, που κοντεύει τα 40 του χρόνια είναι υποψήφιος για το Άλμπουμ της Χρονιάς, αλλά και για την Ηχογράφηση της Χρονιάς. Επίσης, και οι Vampire Weekend, που είναι υποψήφιοι για το Άλμπουμ της Χρονιάς και φυσικά η Lana Del Rey, που είναι εξόχως υποψήφια για το Άλμπουμ αλλά και το Τραγούδι της Χρονιάς.

 

Η τελευταία αναμενόταν και προφανώς άξιζε να είναι υποψήφια παρόλο που δεν έκανε τεράστια εμπορική επιτυχία με το Norman Fucking Rockwell, το φετινό της άλμπουμ. Πιστεύω πως δεν ήταν όμως το συγκεκριμένο άλμπουμ και μόνο που τράβηξε τα βλέμματα πάνω της, αλλά η όλη πορεία της των τελευταίων ετών (με ορόσημο το Ultraviolence) που τη διαμόρφωσε και την καθιέρωσε πλέον ως αξιόλογη καλλιτέχνι, που και τα Grammys πλέον την υπολογίζουν.

 

Ας φτάσουμε όμως και στη H.E.R., μιας και είναι η τελευταία που είναι υποψήφια στην κατηγορία του Άλμπουμ της Χρονιάς. Η συγκεκριμένη είχε και πέρυσι υποψηφιότητες και μάλιστα κέρδισε δύο από αυτές, αλλά προβληματίζομαι για το αν είναι όντως η καλύτερη γενικά καλλιτέχνις στον τομέα της R&B και Soul μουσικής σκηνής. Το μόνο σίγουρο είναι πώς η ίδια πέραν της ερμηνείας παίζει και τα μουσικά όργανα που ενορχηστρώνουν τα τραγούδια της και ως γνωστόν το ταλέντο αυτό κερδίζει εύκολα την Ακαδημία. Ως ένα βαθμό πάντως, θυμίζει την Alicia Keys (τη φετινή παρουσιάστρια των βραβείων) και ίσως αυτό οφείλεται στο ότι έχουν τον ίδιο ατζέντη.

 

Ένα πολύ ενδιαφέρον χαρακτηριστικό αφορά στη Lizzo και στο άλμπουμ της Cuz I Love You, το οποίο κυκλοφόρησε και έπειτα επανακυκλοφόρησε για να συμπεριλάβει το παλιό τραγούδι Truth Hurts, το οποίο κυκλοφόρησε το 2017, αλλά γνώρισε επιτυχία φέτος. Είναι ίσως η πρώτη φορά που συμβαίνει κάτι τέτοιο.

 

Κατεβαίνοντας όμως, στη λίστα των υποψηφιοτήτων, τα ονόματα και οι τίτλοι δεν είναι τόσο ενθουσιώδεις όσο των βασικών κατηγοριών. Για παράδειγμα, στην κατηγορία για το Καλύτερο Ραπ Τραγούδι δεν υπάρχει τόσο ραπ μουσική όσο θα έπρεπε, αλλά έχει δοθεί τρομερή βαρύτητα στην Χιπ Χοπ μουσική. Το Καλύτερο Ραπ Άλμπουμ όμως, έχει μερικές καλές υποψηφιότητες, όπως το άλμπουμ του 21 Savage που ήταν ομολογουμένως πολύ καλό και το άλμπουμ του Tyler, The Creator που είναι εξαιρετικό και απορώ πώς δεν ήταν υποψήφιο στις βασικές κατηγορίες.

 

Σε γενικές γραμμές υπήρχαν και ηχηρές απουσίες από τις υποψηφιότητες. Η Rosalia θα ήταν ενδιαφέρον να είναι υποψήφια για Άλμπουμ της Χρονιάς και όχι μόνο για Πρωτοεμφανιζόμενη. Οι BTS επίσης, ήταν μια ηχηρή απουσία, η οποία για μένα είναι δικαιολογημένη ως ένα βαθμό μιας και το φετινό τους άλμπουμ δεν ήταν ιδιαίτερα καλό και ξεχωριστό, αλλά, αν κρίνουμε από τις φετινές επιλογές της Ακαδημίας, θα μπορούσαν να έχουν έστω και μία βασική υποψηφιότητα.

 

Γενικά, η φετινή απονομή των βραβείων βαφτίζεται ως πολύ διαφορετική και ανεπανάληπτη. Αλλά για ποιο λόγο γίνεται όλη αυτή η συζήτηση; Γιατί η Ακαδημία τα τελευταία χρόνια έχει κατηγορηθεί αρκετά για την ανεπαρκή παρουσία γυναικών καλλιτεχνών στις υποψηφιότητες και στα βραβεία γενικότερα. Ο τέως πρόεδρος της Ακαδημίας, ενώ βοήθησε σε αρκετά θέματα και σταθεροποίησε το θεσμό, δε βοήθησε καθόλου στο συγκεκριμένο πρόβλημα και μάλιστα δύο χρόνια πριν δήλωσε ατυχώς, πως «οι γυναίκες θα πρέπει να κυκλοφορήσουν κάτι απίστευτο, για να αναγνωριστούν». Με συνοπτικές διαδικασίες, ο τέως πρόεδρος είδε την πόρτα της εξόδου και πλέον η Ακαδημία έχει την πρώτη γυναίκα πρόεδρο, τη Deborah Dugan, η οποία έχει μακρά πορεία στη βιομηχανία της διασκέδασης. Γι’αυτό το λόγο, τα Grammys φέτος προσπαθούν πολύ να είναι relevant και να προσελκύσουν όσο περισσότερο νέο και νεαρό κόσμο να τα παρακολουθήσει. Αυτό βέβαια μένει να το δούμε στις 27 Ιανουαρίου 2020.

 

 

Social Share